09/04/2011
2ο Συµπόσιο µε θέµα: "Η Γενοκτονία των Ελλήνων από τη σιωπή και την άρνηση στη διεκδίκηση και την αναγνώριση" Σύλλογος Μικρασιατών Πτολεµαΐδας "Η Μικρή Ασία"
Θα προσπαθήσουµε να αρχίσουµε οµαλά. Εγώ δε νοµίζω ότι Στρατηγός άναψε φωτιές, θα δείτε ότι µπορούµε να ανάβουµε φωτιές χωρίς να φωνάζουµε καθόλου, γιατί µερικές φορές αρκεί να ανάψεις το φυτίλι. ∆εν είναι ανάγκη να περιµένεις την έκρηξη.
Έχουµε την τάση στα θέµατα της γενοκτονίας να τα εξειδικεύουµε και να επανερχόµαστε σχεδόν αντανακλαστικά σε µια σχέση ελληνοτουρκική, το είπε ξεκάθαρα ο Αντώνης Παυλίδης, θα συνεχίσω πάνω σε αυτό και θα χρησιµοποιήσω µερικές ιδέες που άκουσα από τον Στρατηγό Τσίκρα και από τον Υπουργό.
Θα αρχίσω λοιπόν µε µια κατηγορία που δε θα σας ξαφνιάσει και θα πω το εξής: αν καταλάβατε πραγµατικά τι σας είπε ο Αντώνης Παυλίδης, ότι δηλαδή πρέπει να είµαστε σ’ ένα γενικό πλαίσιο που αφορά τη ανθρωπότητα και αν καταλάβετε τι θα σας πω αναλυτικά, θα δείτε ότι µπορεί το λάθος που έγινε εκείνη τη στιγµή και αναπτύχθηκε και αναλύθηκε πολύ ορθά και από τον Κώστα Φωτιάδη µπορεί να χρησιµοποιηθεί.
∆ηλαδή, έχουµε την τάση να αναλύουµε τα λάθη του παρελθόντος. Στη πραγµατικότητα καταλάβατε από αυτά που είπε ο Στρατηγός Τσίκρας κάναµε πάνω από είκοσι λάθη απλώς ήθελε να πει ότι µερικά από αυτά όντως ήτανε µοιραία.
Άρα η ιδέα που µας απασχολεί εµάς στη στρατηγική και όχι στα στρατιωτικά µόνο είναι πώς να χρησιµοποιήσουµε τα λάθη.
Ο Αντώνης Παυλίδης µίλησε για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων στη Σουηδία και είπαν όλοι ότι ήταν πολύ καλό.
Θεωρούµε, λοιπόν, ότι µια αναγνώριση από ένα ξένο κράτος είναι µια πολύ καλή πράξη. ∆εν αναµειγνύεται το κράτος όσον αφορά στα εσωτερικά µας. Έχω την ανάγκη και όχι την τύχη να ασχολούµαι και µε το αρµενικό και όταν ακούω Έλληνες να λένε ότι οι Αρµένιοι είναι όλοι µαζί ξέρω αµέσως ότι δεν έχουν ιδέα για το Αρµενικό.
Αλλά το ελάττωµα που έχουµε εµείς οι Έλληνες, το έχουν και οι άλλοι. Απλώς βλέπω τα πράγµατα λίγο πιο αντικειµενικά.
Ενώ έχουµε όλοι το ίδιο ελάττωµα, οι Εβραίοι έχουν µια διεθνή αναγνώριση για όλα τα κράτη και ποινικοποίηση, οι Αρµένιοι έχουν σαράντα µία αναγνωρίσεις, οι Ουκρανοί δεκαεπτά και εµείς έχουµε τρεις, τόσο απλά.
Στην Ελλάδα, η γενοκτονία των Ουκρανών είναι σχεδόν άγνωστη. Το Γολοντοµόρ (Holodomor) δεν έχει ακουστεί ακόµα ούτε ως λέξη. Ενώ ήδη 17 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ουκρανών ως έγκληµα κατά της ανθρωπότητας.
Κατά κάποιο τρόπο θα µπορούσαµε να πούµε ότι για τα ελληνικά δεδοµένα είναι µία πετυχηµένη γενοκτονία εφόσον η κοινωνία την έχει ξεχάσει ή την αγνοεί. Αυτό, βέβαια, δεν σηµαίνει ότι δεν υπάρχουν θύµατα και δήµιοι.
Αυτό δεν σηµαίνει ότι δεν δολοφονήθηκαν αθώοι κι ότι δεν παλεύουν δίκαιοι για την αναγνώριση της γενοκτονίας του 1932-1933. Το µήνυµα της Άσβεστης Φλόγας είναι απλό: η Ουκρανία θυµάται, ο κόσµος αναγνωρίζει. Κι ο συµβολισµός της είναι απόλυτα κατανοητός. Ο σταυρωµένος Χριστός στην καρδιά της Παναγιάς εξηγεί τη γέννηση του θανάτου.
Τα στάχυα σιταριού είναι µία αναφορά στον τεχνητό λιµό.
Πολλοί από µας δεν ξέρουν τα αυτονόητα για αυτή την ανθρώπινη τραγωδία. ∆εν έχει πια σηµασία. Τώρα µπορούµε να µάθουµε τα πάντα. Έχουµε πρόσβαση στα µυστικά αρχεία της εποχής που εξηγούν το πλαίσιο και τα αίτια των σποραδικών µαρτυριών που είχαµε στο παρελθόν. ∆εν υπάρχει πια η επιλογή της λήθης, µόνο της αδιαφορίας.
Τα δεδοµένα υπάρχουν και αποδεικνύουν τα τροµακτικά γεγονότα εκείνης της σοβιετικής περιόδου. Μπορούµε πλέον να δούµε άµεσα το µέγεθος της θυσίας, τη φρίκη του εγκλήµατος.
Ως Έλληνες ξέρουµε ακριβώς τι σηµαίνει η λέξη γενοκτονία διότι ο λαός µας την έχει ζήσει στο πετσί του κι έχει πεθάνει πολλές φορές εξαιτίας της. ∆εν υπάρχει ανάγκη να µας την εξηγήσουν.
Πρέπει απλώς να µάθουµε την ξεχασµένη ιστορία της Ουκρανίας. ∆εν µπορεί να µας ξαφνιάσει το γεγονός της άγνοιας.
Η µεθοδολογία της γενοκτονίας είναι κατανοητή. Βασίζεται στην εξαφάνιση των ανθρώπων µετατρέποντάς τους σε κτήνη για να µπορούν τα κτήνη να τους κατασπαράζουν, αλλά και για την εξαφάνιση των αποδεικτικών στοιχείων.
Έτσι οι επιζώντες δυσκολεύονται δυο φορές να αναδείξουν το µέγεθος της τραγωδίας και δίχως την ύπαρξη των δικαίων µπορούν να καταλήξουν στην αυτοκτονία όπως ο Primo Levi.
Η Άσβεστη Φλόγα δεν συµβολίζει µόνο τη γενοκτονία µέσω της φωτιάς, αλλά και την αναγνώρισή της µέσω του φωτός.
Ως Έλληνες δεν είµαστε υπεύθυνοι για τη γενοκτονία των Ουκρανών, αλλά ως πολίτες είµαστε υπεύθυνοι για τη γενοκτονία της µνήµης. Η γενοκτονία των Ουκρανών µάς αγγίζει µέσω της ανθρωπότητας και του χρόνου.
∆εν πρέπει µόνο να µάθουµε, το πρέπον είναι να πράξουµε µέσω της µνήµης ως αντίσταση στο σύστηµα της λήθης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επιπλέον, κάθε γενοκτονία είναι ένα δίδαγµα, και όχι µόνο για τους δήµιους που αναζητούν την αποτελεσµατικότητά της, αλλά και για τους δίκαιους που πολεµούν για τα ανθρώπινα δικαιώµατα.
Η γενοκτονία των Ουκρανών έχει µια σπουδαία συµβολή. Το ιδεολογικό της υπόβαθρο και οι γεωπολιτικές της προεκτάσεις εµπλούτισαν τα εργαλεία των δηµίων. Κι η άγνοιά µας δεν µπορεί να µείνει ουδέτερη. Επαγωγικά φορτίζεται και µας µετατρέπει σε συνένοχους. Με την Άσβεστη Φλόγα, η µνήµη µας γίνεται επίτευγµα της ανθρωπιάς.
Όταν ο Raphaël Lemkin κατηγορεί και καταδικάζει το σοβιετικό καθεστώς του Stalin για το Holodomor, δεν εκτιµά µόνο ότι πρόκειται για ένα έγκληµα κατά της ανθρωπότητας. Γράφει ήδη για σοβιετική γενοκτονία κατά της Ουκρανίας.
∆εν κρύβεται πίσω από τους κοινωνικούς συµβιβασµούς, αλλά ερευνά ανθρώπινες αξίες για να επινοήσει το ισχυρότερο όπλο της ανθρωπότητας κατά των βαρβάρων που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώµατα.
Ο Raphaël Lemkin, Πολωνός νοµικός, εβραϊκής καταγωγής, που γνωρίζει τα πογκρόµ της Ρωσίας, δεν προσπαθεί να δηµιουργήσει ένα µονοπώλιο του ολοκαυτώµατος. Αντιθέτως, δίνει το παράδειγµα στους δίκαιους και στους αθώους, κάνοντας χρήση της έννοιας που επινόησε σε ευρύτερο χώρο.
∆ιότι προσπάθησε µε κάθε τρόπο να δει αν η έννοια που επινόησε εφαρµόζεται σε όλο το χώρο της ανθρωπότητας. Κατά συνέπεια, όταν ο Raphaël Lemkin εξετάζει το θέµα του Holodomor, το βλέπει µε την ανθρώπινη µατιά του.
Έτσι, όταν καταγράφει ότι ήδη από το 1920, 1926 και αργότερα το 1930-1933, το σοβιετικό καθεστώς εξοντώνει την intelligentsia, τον εθνικό εγκέφαλο της Ουκρανίας όπως γράφει, που αποτελείται από δασκάλους, συγγραφείς, καλλιτέχνες, στοχαστές, πολιτικούς ηγέτες, δίνει σηµασία στους ανθρώπους.
Όταν σηµειώνει ότι µόνο το 1931 εξορίστηκαν 51,713 διανοούµενοι στη Σιβηρία, µας εξηγεί τις πρώτες φάσεις µίας γενοκτονίας που θα φθάσει στο ακρότατό της την περίοδο 1932-1933. Βρίσκει στοιχεία όχι µόνο για να κατανοήσει την ύπαρξη µιας συστηµατικής καταστροφής του ουκρανικού στοιχείου.
Επιπλέον, δεν επαναπαύεται στην απλή καταγραφή του αριθµού των θυµάτων, διότι ξέρει ότι αυτό δεν αποδεικνύει από µόνο του την ύπαρξη µίας γενοκτονίας.
Βρίσκει και αναφορές όπως το κείµενο του Stanislav Kossior, γενικού γραµµατέα της κεντρικής επιτροπής του κοµουνιστικού κόµµατος της Ουκρανίας, µε τίτλο: «Itogi i blizhaishie zadachi provedeniia natsional’noi politiki na Ukraine», όπου διαβάζει:
«Τώρα, ο κύριος κίνδυνος στην Ουκρανία προέρχεται από τον τοπικό ουκρανικό εθνικισµό». Μελετά την όλη διαδικασία της γενοκτονίας των Ουκρανών και δείχνει ότι αποτελείται από τέσσερις κύριες φάσεις, οι οποίες βρίσκονται και στις φάσεις του Stanton περί γενοκτονιών.
Αντιλαµβανόµαστε ότι η προσέγγιση του Raphaël Lemkin συµβαδίζει µε τις πιο σύγχρονες προσεγγίσεις για την αναγνώριση µίας γενοκτονίας. Έτσι, το Holodomor δεν µπορεί να ερµηνευτεί ως µία πρόσφατη και τεχνητή προσπάθεια µε πρωτοβουλία του Προέδρου της Ουκρανίας για πολιτικούς σκοπούς. Αντιθέτως, ο Raphaël Lemkin ως ο πρώτος δίκαιος του Holodomor έδειξε και δείχνει ακόµα και τώρα το δρόµο που άνοιξε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, διότι είναι ο µόνος που υπάρχει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για τη µνήµη των θυµάτων του Holodomor.
Αυτό που είπαµε είναι ότι θα ήταν καλό να ήταν περισσότερες και νοµίζω αντί να ασχοληθούµε µε το πόσα λάθη έχουµε κάνει, θα ήταν καλό να ασχοληθούµε µε το πόσα κράτη µπορούµε να ‘χουµε σχέσεις έτσι ώστε να µας αναγνωρίσουν. Και να χρησιµοποιήσουµε και τα λάθη µας, έτσι ώστε να πούµε ότι µήπως πρέπει να κάνουµε το αντίστροφο.
Γιατί να περιµένουµε να µας αναγνωρίζουν και να µην κάνουµε εµείς κινήσεις για να αναγνωρίζουµε γενοκτονίες; Θα µπορούσαµε εµείς πολύ εύκολα να αναγνωρίσουµε ακριβώς τη γενοκτονία των Ουκρανών που έχει ήδη δεκαεπτά αναγνωρίσεις, και αν έχετε ένα πρόβληµα θα µας εξηγήσει και ο Κώστας Φωτιάδης και ο Στρατηγός Τσίκρας ότι θα µπορούσαµε να χρησιµοποιούµε ως επιχείρηµα ότι την ώρα που εµείς είχαµε ανάγκη να βάλουµε στρατό σε ένα χώρο, εµείς τον βάλαµε αλλού, στη χώρα σας. Αυτά είναι στοιχεία που δε µπορείτε να αµφισβητήσετε.
∆ε θα έλεγα πως η ιστορία δεν είναι µοναδική νοµίζω πως απλώς είναι πολλαπλή. Είναι µια πολλαπλότητα όπως λέµε στα Μαθηµατικά. Είναι µία, απλώς τη βλέπουµε µόνο από τη µια πλευρά.
Ο συνδυασµός γίνεται. Όταν κάνουµε µνηµεία, πολύ συχνά λέµε ότι ένα µνηµείο είναι καλό να ‘χει µία καλή τοποθεσία. Όταν δε παράγετε πρόβληµα στον άλλον τότε κάνατε λάθος στη τοποθεσία και όχι στο µνηµείο. Θα ‘ταν καλό να υπάρχουν µνηµεία που να αφορούν πολλές γενοκτονίες αλλά προσέξτε άκουσα αυτήν την τάση: θα ‘ταν καλό να λέµε γενικά µια γενοκτονία.
Είναι λάθος. Η γενοκτονία πρέπει να έχει ένα όνοµα. Είναι πολλοί από σας που προσπαθούν να κάνουν µια ενοποίηση των γενοκτονιών. Είναι σοβαρό στρατηγικό λάθος. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι ένα στρατηγικό mix.
Μπορεί να έχετε διάφορες γενοκτονίες, οι οποίες να έχουν τον ίδιο στόχο. Αυτό δεν σηµαίνει αναγκαστικά ότι πρέπει να είναι οι ίδιες. Εµείς έχουµε την τάση να λέµε ότι για να αποδείξουµε ότι η δική µας είναι σηµαντική, µοιάζει µε την άλλη. Καµία σχέση. Το αναπτύξαµε µε το θέµα «Τρεις Γενοκτονίες, µία στρατηγική». Θα ήταν καλό να µαθαίνουµε µαθήµατα και από τους γενοκτόνους.
Οι γενοκτόνοι είναι απάνθρωποι εξ αρχής. Κατά συνέπεια, δεν λειτουργούν σε ένα ανθρώπινο πλαίσιο. Λειτουργούν πιο αντικειµενικά, θέλουν αποτελέσµατα, θέλουν ανθεκτικότητα και θέλουν ταχύτητα, επειδή η ταχύτητα συµβαδίζει µε τη λήθη. Ενώ η βραδύτητα συµβαδίζει µε τη µνήµη. Εµείς βέβαια είµαστε της µνήµης και της βραδύτητας.
Αυτό δεν σηµαίνει ότι µπορούµε να αντισταθούµε εύκολα σε φάση γενοκτονίας. Αλλά µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε τον χρόνο για να αντισταθούµε σε φάση γενοκτονίας της µνήµης. Η µνήµη είναι η ειδικότητά µας. Απλώς δεν πρέπει να βιαστούµε. Για να µην βιαστούµε όµως πρέπει και εµείς να γίνουµε κατά κάποιο τρόπο «απάνθρωποι».
Πρέπει να δούµε πώς να λειτουργήσουµε πέρα από την ανθρωπιά, πέρα από το συναίσθηµα και να δούµε τα επιχειρήµατα που µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε και να εκµεταλλευτούµε για να έχουµε ένα αποτέλεσµα, το οποίο θα είναι ένα αποτέλεσµα της στρατηγικής της ανθρωπότητας. Τα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας – η ιδέα του Lemkin - δεν είναι να ονοµάζονται απλώς εγκλήµατα της ανθρωπότητας.
Πρέπει να έχουν έναν τίτλο. Όταν γίνεται ένα έγκληµα εναντίον ενός ανθρώπου, είναι σηµαντικό να ξέρετε ποιο είναι το θύµα. Το θύµα πρέπει να έχει όνοµα. Αν ο θύτης σκότωσε τρία θύµατα σε τρεις διαφορετικές περιοχές και καταφέρετε να αποδείξετε ότι είναι ο ίδιος θύτης ενώ είναι διαφορετικές περιοχές, δεν µας ενδιαφέρει αν είναι διαφορετικές οι περιοχές, δεν µας ενδιαφέρει αν είναι διαφορετικά τα θύµατα και αν είναι της ίδιας τάξης µεγέθους το πρόβληµα.
Αυτό που µας ενδιαφέρει είναι ότι τα τρία θύµατα, µέσω µίας στρατηγικής, µπορούν να προκαλέσουν µία κατηγορία και µια καταδίκη, έτσι ώστε αυτός που διέπραξε αυτά τα εγκλήµατα τα οποία είναι διαφορετικά, είναι καλό να τα αφήνουµε διαφορετικά. Εδώ θα εισάγω µία νέα έννοια. Αν θέλετε να δείτε µία νέα προσέγγιση, όλοι ξέρετε την έκφραση serial killer.
Παλεύετε για να µάθετε αν αυτός ο λεγόµενος killer είναι για αυτό το έγκληµα ή για το άλλο. Αυτό που προσπαθώ να σας πω είναι πως η Τουρκία είναι ένας serial killer για τα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας. ∆εν αποτελεί όφελος να θεωρείτε ότι όλα αυτά τα εγκλήµατα είναι µόνο ένα. Αντιθέτως.
Ένας εγκληµατίας κατά συρροή είναι καταδικαστέος σε µεγαλύτερο βαθµό, διότι δεν υπάρχει πια καµία δικαιολογία για το τι έχει κάνει. Κατά συνέπεια, αν έχετε τρεις γενοκτονίες και προσπαθείτε να τις ταυτίσετε, στην πραγµατικότητα, τον διευκολύνετε. Γιατί έχει πια µόνο ένα αδίκηµα. Όλοι ξέρετε για τη δικαιοσύνη. Όλοι ξέρετε ότι καταδικάζουµε ισόβια.
Αν σκεφτούµε καλά θα δούµε ότι δεν είναι τυχαίο ότι στην Αµερική καταδικάζουν πολλές φορές ισόβια. Γιατί ξέρουν τους δικηγόρους. Αρχίζετε µε ισόβια, πηγαίνετε στα τριάντα χρόνια, στα είκοσι χρόνια υπάρχει διαπραγµάτευση και έχετε βγει ήδη στα δεκαπέντε χρόνια.
Στα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας η καταδίκη µόνο ισόβια µπορεί να γίνει, γιατί δεν έχουµε εκτελεστικό απόσπασµα. Επιπλέον είµαι πιο πολύ της ∆ιεθνούς Αµνηστίας, οπότε τα βλέπουµε κάπως διαφορετικά. Η ιδέα είναι: ας τα αναλύσουµε διαφορετικά, χωρίς να προσπαθούµε να ενοποιήσουµε τα εγκλήµατα.
Αν ο καθένας µπορεί να αποδείξει ότι υπάρχει µία γενοκτονία, ας την ονοµάσει όπως θέλει. Σηµασία στο στρατηγικό mix έχει ότι αρχίζουµε από διαφορετικές πλευρές και καταλήγουµε στον ίδιο στόχο. Εδώ τον στόχο τον βλέπετε. Όταν υπήρξε η αναγνώριση της γενοκτονίας µας µαζί µε τις άλλες στην Σουηδία, το χαρήκαµε.
Ήταν στην πραγµατικότητα ένας πολλαπλός στόχος. Ένα κοµµάτι από αυτόν τον στόχο ήταν και η δική µας. Έχουµε αναγνωρίσει στην Ελλάδα τη γενοκτονία των Αρµενίων που είναι ένα σοβαρό βήµα. Θα ήταν λοιπόν νοµίζω καλό να µπούµε σε ένα πλαίσιο πολύ αποτελεσµατικό, γιατί έχουµε την τεχνογνωσία, και να ξεκινήσουµε µια διαδικασία αναγνωρίσεων ξένων γενοκτονιών, για τις οποίες κανείς δεν µπορεί να µας κατηγορήσει. Ξέρουµε ότι είναι γενοκτονίες, υπάρχει όµως µια κρατική αδράνεια.
Νοµίζω ότι θα διευκολύνουµε ακόµη και τον ρόλο µερικών πολιτικών να πουν ότι στο κάτω – κάτω της γραφής δεν υπάρχει καµία εθνικιστική τάση, αναγνώρισαν τη γενοκτονία που έγινε στην Καµπότζη, τη γενοκτονία που έγινε στην Ουκρανία, τη γενοκτονία που έγινε Ρουάντα… Με αυτόν τον τρόπο, σε πλαίσιο στρατηγικό θα αναπτύξετε συµµαχίες.
Θα υπάρξει µια στρατηγική γιατί θα είσαστε όντως ένας παίχτης που λειτουργεί στρατηγικά και ορθολογικά στο πλαίσιο των αναγνωρίσεων. ∆εν θα είσαστε απλώς ένα θύµα που περιµένει µόνο του αναλύοντας τα λάθη του, κάνοντας µια ψυχολογική εκτόνωση για να δει πότε οι άλλοι θα αποφασίσουν να αναγνωρίσουν το πρόβληµα του. Το πρόβληµα µας το ξέρουµε. ∆εν νοµίζω να υπάρχει κανένας ο οποίος να αµφισβητεί τη γενοκτονία.
Όταν δεν είµαστε αποτελεσµατικοί στον τοµέα της πολιτικής έχουµε την τάση να λέµε ότι ο αντίπαλος είναι πολύ καλός στη πολιτική γιατί άµα οµολογούσαµε µπροστά σε όλους ότι είναι κι κόπανος θα είχαµε ένα πρόβληµα αξιοπιστίας γι’ αυτά που κάνουµε εµείς οι ίδιοι.
Ας ασχοληθούµε εφόσον υπάρχουν ειδικοί - όπως ο Στρατηγός που ανέλυσε τα λάθη - ας χρησιµοποιήσουµε αυτά τα λάθη για να κάνουµε ένα νέο σχεδιασµό, µια στρατηγική µε αυτά που έχουµε για να αναγνωρίσουµε άλλες γενοκτονίες και δουν τα άλλα κράτη, τα άλλα θύµατα ότι εµείς δεν είµαστε µόνο παθητικοί.
Είµαστε δυναµικοί και δεν ασχολούµαστε µόνο και µόνο µε το δικό µας πρόβληµα αν είναι Θρακικό, Μικρασιατικό, Ποντιακό ή όχι. Αλλά ασχολούµαστε πραγµατικά µε την ανθρωπότητα. Η Ελλάδα είναι ένα κοµµάτι της ανθρωπότητας. Εφόσον είναι εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας έχουµε το χρέος να αναγνωρίσουµε όλα τα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας.
Είναι καλό να αρχίσουµε από τους άλλους γιατί αν αρχίσουµε από τους άλλους και κάνουν και οι άλλοι το ίδιο θα έχουµε το ίδιο αποτέλεσµα αλλά πάντοτε σε ένα φιλικό πλαίσιο.
Τα θύµατα µιας γενοκτονίας έχουν την τάση να τη θεωρούν ως τη µοναδική. Είναι γεγονός ότι η οδύνη και η φρίκη παίρνουν τέτοιες διαστάσεις, που δεν επιτρέπουν µια στρατηγική ανάλυση των µηχανισµών που ενεργοποιούνται για να επιτύχουν την εξόντωση ενός λαού.
Όµως, έστω και αν πιστεύουµε ότι οι γενοκτονίες διαδέχονται η µία την άλλη χωρίς να µοιάζουν, εν τούτοις υπάρχουν κοινά σηµεία. Και είναι, άλλωστε, αυτά τα κοινά σηµεία, τα οποία συνάδουν µε τα κριτήρια των Ηνωµένων Εθνών, που µας επιτρέπουν να προσδιορίσουµε αυτά τα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας ως γενοκτονίες. Αν προχωρήσουµε ακόµη πιο βαθιά σε αυτή την έννοια, µπορούµε να αναδείξουµε βαθύτερα νοητικά σχήµατα.
Στην πραγµατικότητα, παρά τις γνώσεις µας όσον αφορά στο µέτρο της συστηµατοποίησης, δεν αναλύουµε το µέτρο της αποτελεσµατικότητάς της. Ενώ αποτελεί, χωρίς αµφιβολία, το σηµαντικότερο σηµείο για το γενοκτόνο. Και είναι επίσης αυτό το σηµείο που την εντάσσει στην ιστορία διότι είναι αλληλένδετη µε την ιδέα της εµπειρίας.
Οι λαοί οι οποίοι υπέστησαν γενοκτονίες, εγκλωβισµένοι µέσα στον πόνο τους, αντιµετωπίζουν µεγάλες δυσκολίες στην προσπάθειά τους να αποµονώσουν τη δική τους γενοκτονία, για να εντοπίσουν και να µελετήσουν τις κατευθυντήριες γραµµές της βάρβαρης συµπεριφοράς των γενοκτόνων. ∆ιότι ακόµα και µέσα στη βαρβαρότητα, υπάρχει µέθοδος.
Με άλλα λόγια, η συστηµατοποίηση είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ιδέας της γενοκτονίας, ενώ η αποτελεσµατικότητα είναι ο πυρήνας αυτής της µεθόδου.
Η λεπτοµερής εξέταση των γενοκτονιών των Αρµενίων, των Ασσυροχαλδαίων, των Εβραίων, των Ουκρανών και των Ποντίων µάς δείχνει ότι ο συστηµατικός τους χαρακτήρας γίνεται ολοένα αποτελεσµατικότερος.
Η γενοκτονία των Αρµενίων χωρίζεται η ίδια σε διάφορες φάσεις – χαµιντιανή, νεοτουρκική και κεµαλική – που η καθεµιά είναι πιο αποτελεσµατική από την προηγούµενη.
Στηριγµένοι πάντα στον δήθεν κίνδυνο µιας εξέγερσης που θα µπορούσε να θέσει υπό αµφισβήτηση τις κρατικές δοµές, οι γενοκτόνοι είναι αναγκασµένοι, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται, να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του.
Γι’ αυτούς, δεν πρόκειται απλώς για εκκαθάριση, αλλά για πραγµατική εκρίζωση. Σε αυτό εδώ το επίπεδο, πώς να µην αναφερθούµε στην µαζική χρήση της γερµανικής στρατιωτικής µεθοδολογίας εκ µέρους των Τούρκων προκειµένου να επιτύχουν το σκοπό τους;
Το πρόσχηµα του σχηµατισµού οπλισµένων οµάδων µετατρέπεται σταδιακά σε στρατηγικό τέχνασµα. Αρχικά, το πρόσχηµα επιτρέπει την κινητοποίηση της κρατικής αντίδρασης. Μόνο που ο ασύµµετρος χαρακτήρας της προκαλεί τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας, αν και δεν είναι αρκετά ισχυρές για να σταµατήσουν τη διαδικασία της γενοκτονίας.
Έτσι ο γενοκτόνος, σ’ αυτή την περίπτωση η Τουρκία, θέτει σε εφαρµογή την τεχνική των µαζικών µετατοπίσεων και εκµεταλλεύεται τις κλιµατικές συνθήκες, για να αυξήσει τις εσωτερικές τριβές όπως περιγράφονται από τον Clausewitz, στο πλαίσιο µιας µετακίνησης στρατευµάτων σε επίπεδο εφοδιαστικής αλυσίδας.
Αυτές οι εσωτερικές τριβές, σε αυτό το πλαίσιο το οποίο παρουσιάζει απόκλιση, επιφέρουν σηµαντικές απώλειες χωρίς ωστόσο να µπορούν να χαρακτηρισθούν ως οι άµεσα υπαίτιες.
Και είναι µε αυτόν τον τρόπο που εµφανίζεται η ιδέα της διάκρισης, η οποία θα χρησιµοποιηθεί στο έπακρο στο «λευκό µακελειό» εναντίον των Ποντίων. Το σταλινικό καθεστώς που ακολούθησε από κοντά την εξέλιξη των Συνθηκών των Σεβρών, της Λωζάννης και του Καρς ήξερε πώς να αυξήσει την απόδοση αυτής της τεχνικής για να εξοντώσει τον ουκρανικό λαό.
∆ηµιούργησε εξ ολοκλήρου τον κίνδυνο του σχηµατισµού των οπλισµένων οµάδων, εφάρµοσε τις µαζικές κινητοποιήσεις, διαχώρισε τον πληθυσµό σε κατηγορίες για να προκαλέσει εσωτερικές τριβές, πολιτικοποίησε την εκκαθάριση για να αποφύγει κριτικές φυλετικού χαρακτήρα και απαγόρευσε κάθε αναφορά σ’ αυτή τη γενοκτονία χάρη στη διείσδυση, την ανθρωποφαγία και την κρατική µηχανή. Αυτή η γενοκτονία απέδειξε το ενδιαφέρον να ενσωµατωθεί η φάση της άρνησης της γενοκτονίας στη φάση της εξολόθρευσης (βλ.opus 2494-Οι οκτώ φάσεις του Stanton).
Αυτό το µάθηµα υπήρξε ιδιαίτερα χρήσιµο στο ναζιστικό καθεστώς το οποίο από την αρχή εφάρµοσε ένα πραγµατικό δίκτυο µαζικής καταστροφής για να δώσει οριστική λύση, σύµφωνα µε τα ίδια του τα λόγια, στο εβραϊκό ζήτηµα.
Αυτή τη φορά, η γενοκτονία δεν ήταν µόνο αποτελεσµατική µέσω του επιστηµονικού χαρακτήρα της εφοδιαστικής αλυσίδας, αλλά επιπλέον ήταν και διακριτική, µε την έννοια ότι δεν είχε ανακαλυφθεί παρά αρκετά χρόνια µετά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ναζιστικό καθεστώς δεν χρειαζόταν να αρνηθεί τη γενοκτονία που διέπραξε, αφού είχε κάνει τα πάντα για να σβήσει κάθε ίχνος της ύπαρξής της σταδιακά κατά την υλοποίησή της.
Βλέπουµε µέσω αυτής της στρατηγικής ανάλυσης των γενοκτονιών ότι οι γενοκτόνοι µαθαίνουν τις τεχνικές από τους προκατόχους τους για να βελτιώσουν την αποτελεσµατικότητα και τη διακριτικότητά τους, µε στόχο να µην υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Αυτό αποδεικνύει την αναγκαιότητα της στρατηγικής προσέγγισης των γενοκτονιών για να καταλάβουµε την ιστορική εφαρµογή του µηχανισµού συστηµατικής καταστροφής.
Η στρατηγική των γενοκτόνων χρησιµοποιεί την πείρα των προηγουµένων. Ενώ οι δίκαιοι και τα θύµατα που αρκούνται να αγωνίζονται µόνο και µόνο στο πλαίσιο της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωµάτων δεν ενσωµατώνουν αυτά τα στοιχεία. Γι’ αυτό ο αγώνας τους είναι άνισος.
Πρέπει, λοιπόν, να εντατικοποιήσουµε τις προσπάθειές µας να βρούµε τα κοινά σηµεία των γενοκτονιών για να αγωνιζόµαστε αποτελεσµατικά εναντίον των δηµίων έτσι ώστε να θεσπιστεί νοµοθεσία που να ενισχύει το νοµικό µας οπλοστάσιο.
∆ιότι οφείλουµε να διεξάγουµε τον αγώνα εναντίον των γενοκτονιών ως πραγµατικοί πολεµιστές της ειρήνης, αν θέλουµε πραγµατικά να βοηθήσουµε την ανθρωπότητα να µην υφίσταται αυτά τα εγκλήµατα.
Για τους γενοκτόνους, η στρατηγική είναι µια πολυτέλεια η οποία διευκολύνει τα πράγµατα. Για τα θύµατα και τους δίκαιους είναι µία ανάγκη. Και αυτό αντιπροσωπεύει την ίδια τη φύση της στρατηγικής η οποία αποτελεί το µοναδικό µέσο που διαθέτουν οι αδύνατοι για να αµύνονται έναντι των δυνατών.
Το να µην κατανοούµε αυτή την πραγµατικότητα, είναι µια αυτοκτονία για την οποία η ανθρωπότητα δεν έχει να κάνει τίποτα. Η ανθρωπότητα βοηθά κάθε λαό-θύµα. Μόνο που αυτό δεν αρκεί. Κάθε λαός- θύµα οφείλει επίσης να τη βοηθά να βοηθά. Αυτό είναι το νοητικό σχήµα που µας διδάσκει η στρατηγική ανάλυση των γενοκτονιών.
Σας ευχαριστώ.
Santeos
13 Απριλη '11 18.26'
