Ένας γέρος κ' είνας γραία, ' είχαν δύο χαταλόπα, τον Γιαννίκαν και την Mαρίκαν.Έναν ήμέραν έδέκαν τά χαταλόπα γαλόψωμον κ'εκείν' επήγαν σο νερόν ώς νά εγομούσαν τά σσκεύια τουν, εσυλλογιάσταν και είπαν:
Όσον -πόσον εμείς οι γεροντάδες θά πασλιαεύομε αβούτα! Ατσσιάπα θά ζούμε ως να τρανύννε, κι άς σου τρανύννε κ' επεκεί, ο θεός εξέρ άν θά τερούν εμάς.Άς χάνομ' άτα και γουρταρεύκουμες.
Σείτια ό Γιαννίκας και ή Μαρίκα έτρωγαν, εδέβεν αποπαγκέσ' άτουν είνας κορώνα και έκραξεν: κρά, κρά κάτ' έξέρω.
- Ντ' έξέρτς ερώτεσεν ο Γιαννίκας.
- Αν δίτε με γαλόψωμον, λέγ' άτο.
Τή Γιαννίκα το γαλόψωμον ετελέθεν, επαίρεν ένα ξαϊ άς σήν Μαρίκαν εδέκεν άτεν και ερώτεσεν άτεν:
- Ντ' έξέρτς, κορώνα;
-Αν πάτε σ' όσπίτ οι γονέοι έσουν θα χάνε σας, άλήγορα δεβάτε σ' οσπίτ έπάρτεν λανάρ, βελόν, σαπόν,ελάδ, μαντζούραν, σαχτάρ και οφυέτεν.Ο Γιαννίκας κ' ή Μαρίκα έτρεξαν επαίραν ντο είπεν άτς ή κορώνα και έφυγαν.
Ο γέρον και ή γραία σαμοντό έρθαν σ' όσπίτ και κ' εύραν άτα, εγροίξαν άτο και έρούξαν άπ' όπίσ άτουν. Οντάν εσούμωσαν άτα εκείνα έσυραν τό λανάρ και τά βελόνια και τ' έμπροστά τή γέρονος και τή γραίας εγένταν καρφία κι αχάντια, και εκεί έργοπόρεσαν.
Εδέβαν τά καρφία και έσσκ' έφταναν άτα, άτότε εκείνα έσυραν το σποντύλ και ή γή έγέντον κουτία και γουΐα, και ό γέρον και ή γραία ερούξαν κ' ετσακοποδίαν. Έδέβαν κ' εκείνα, έτσσιάντσαν τό σατχτάρ, τό τόζ έσκώθεν σον ούρανόν, έστραβώθαν και εξέβαν τ' ομμάτια 'τουν, έσυραν τό σαπόν, έγέντον εγλιαξία, ερούξαν κ'εμεσοσκοτώθαν, έξξιαν τ' έλάδ, έγέντον ποτάμ, έξξιαν τή μαντζούραν κ'εγέντον θάλασσα και άλλο κι ξέρομε ντ' έγέντον ό γέρον και ή γραία.
Ο Γιαννίκας κ' ή Μαρίκα οντάν εγροίξαν ντο έγλύτωσαν άς σον γέρον κι ας σην γραίαν εκάτσαν σ' έναν μέρος ν' αναπαίουνταν.
Άς σο τρέξιμον τά λώματα τουν έγένταν νερόν και εκάαν άς σήν δίψαν.
- Μαρίκα,πολλά έδίψασα, είπεν ό Γιαννίκας.
- Ντο νά φτάμε, Γιαννίκα, αδακά vερόν 'κ εν. Τ' έμπροστά τουν έτον γομάτον πόδας άρκονος, λύκονος και ελαφί, κι ο Γιαννίκας είπεν:
- Μαρίκα, πολλά εδίψασα άς πίνω άς
σ' άρκονος τήν πόδαν.
-Γιόκ, είπεν ή Μαρίκα, γίνεσαι άρκος και τρώς 'με.
-Ας πίνω ας σή λύκονος.
-Γιοκ! ίνεσαι λύκος και τρώς με.
-Ας πίνω άς σ' έλαφί.
Αμα ίνεσαι ελαφόπον, ταράεσσι σ' ύλέεν και αλλ' άδελφόπον'κ έχω. Και για να ευτάει άτον κι ανασπάλλ τη δίψαν άτ είπεν η Μαρίκα: Γιαννίκα έλλ' άς ψυλλίζω σε. Επεκεί είπεν κι ο Γιαννίκας: Μαρίκα ελ' ας ψυλλίζω σε κι ογώ.
Σείτια εψύλιζεν άτεν , εκείνε ας σην νεγκασίαν εκοιμέθεν, ο Γιαννίκας εκλίστεν κ' είπεν ας 'σ ελαφί την πόδαν, εγένταν ελαφόπον κ' εταράεν σ' υλέεν. Οντάν εγνέφσεν η Μαρίκα και 'κ είδεν άτον, ερχίνεσεν να κλαίει.
Ναϊλλοί εμέν Γιαννίκα που είσαι; Έρθεν τ' ελαφόπον επαίρεν άτεν απάν σα κέρατα ΄θε και εξέγκεν άτεν απάν σ' έναν τρανόν αλάτ, πέντε νομάτ' 'κ επόρναν ν' αγκαλιάσκουσαν άτο, και κάθεν ημέραν έρχουτον εφέρνεν άτεν τ' έναν και τ' άλλο να τρώει.
Εκεί σ' αλάτ σουμά έτον έναν λιμνήν , επ' εκεί έρχουσαν έπιναν τ' άλογα τη βασιλέα ,κι οντάν έλεπαν απές σο λιμνίν την ισσκιάν τη Μαρίκας εφτείρκουσαν.
Εναν ήμέραν εκείν π' έτέρναν τ' άλογα, επήγαν είπαν το βασιλέαν:Βασιλέα, ή βασιλική 'σ να εν καλόν, τ' άλογα 'σ όσα φοράς πάμε να ποτίζομ' άτα, φτείρκουνταν και κι πίνε. Ό βασιλέας ετον είνας γνωστικός άρθωπος και είπεν άτς να τερούν εκεί όλόερα σά δέντρα γιάμ κατ εν απάν και αχπαράζ' άτα.
Όντάν έτέρεσαν σά δεντρά είδαν την κόρην.Επολέμισαν να έβγαίννε απάν άμα 'κ επόρεσαν κλαδία 'κ είχχεν και 'κ έπόρναν ν'αγκαλι ασκούνταν άτο και τσαντσαρεύνε και εβγαίννε απάν, επειδής έτον πολλά παχχύν.
Επαίραν τ' άξινάρια νά κόφτνε και κρεμνίζν' άτο. Έκοψαν, έκοψαν, άμα 'κ έπόρεσαν νά κόφτνε όλεν και κρεμίζν' άτο, και εφέκαν ολίγον σ' άλλο τήν ήμέραν.
Την νύχταν έρθεν τ' έλαφόπον έλειξεν, έλειξεν και εποίκεν άτο άς σου έτον κι άλλο παχχύν. Τ' άλλο την ήμέραν ξάν έκοψαν, άμα ξάν 'κ έπόρεσαν νά κρεμίζν' άτο, την νύχταν έρθεν τ' ελαφόπον έλειξεν, έλειξεν και εποίκεν άτο άς σου έτον παχχύν.
Εγροίξαν πάσσ ντο 'κι θά επορούν νά εύτάγνε και εφέκαν άτο. Εκεί σουμά έστεκεν είνας τσσιαζού γαρή, τινάν ό βασιλέας ερώτανεν οντάν είχχεν ζόρ.Έστειλεν κ' έκουξεν άτεν, κ' εκείνε είπεν άτον:Εγώ κατηβάζω άς σό δεντρόν εκείνο τό κορίτσ.
Επαίρεν έναν ζούμωτρον, έναν κοσσκίν και σατχτάρ, επήεν άφκά σ' άλάτ και ερχίνεσεν νά κοσσκινίζ. Εκάτσεν άπέσ σό ζούμωτρον, και εκοσσκίνιζεν εξ.
Ή Μαρίκα είδεν άτεν αποπάν σ' άλάτ κ' έκουξεν: Θεία θεία, εξ κάθκα κι άπέσ κοσσκίν πιάλκι ευτάς με έναν κολοθόπον. Η τασιαζού γαρή είπεν άτεν:
Κλαδίν κλαδίν χαμέλυνον, τρυγόνα μ' έλα κάθεν, κωφή είμαι 'κι ακούω. Η Μαρίκα εκατήβεν έναν κλαδίν και ξάν έκουξεν: Θεία, θεία, εξ κάθκα κι απέσ κοσσκίν, πιάλκι ευτάς με έναν κολοθόπον. Και ή τσσιαζού γαρή: Κλαδίν, κλαδίν χαμέλυνον, τρυγόνα 'μ έλα κάθεν, κωφή είμαι κι ακούω.
Μέ τ' άέτσ εκατήβασεν άτεν σά χαμελά τά κλαδία, επίασεν άτεν άς σά μαλλία και έσυρεν άτεν άφκά, επαίρεν άτεν και έπήεν σον βασιλέαν. Ο βασιλέας οντάν είδεν άτεν έγάπεσεν άτεν, εποίκεν χαράν και επαίρεν άτεν κ' εκούξεν έμέν πα κι όγώ πα έφαγα κ' έπα. Η Μαρίκα εγροίξεν τα μαϊσσιλούχα τή τσσιαζού γαρής και 'κ έθέλνεν άτεν.
Η τσσιαζού γαρή έναν ημέραν εγαντούρεψεν άτεν, έγκεν άτεν σό λιμνίν καικά εκούντεσεν και εκρέμσεν άτεν άπέσ. Ο βασιλέας έρούξεν άν και κά' και εράεψεν άτεν, άμα 'κ εύρεν άτεν, έκουξεν κ'έρώτεσεν τήν τσσιαζού γαρήν κ' εκείνε έπαιξεν άτον.
Τ' έλαφόπον έρχουτον κάθαν ημέραν, εσύρνεν σο λιμνίν άπέσ έναν κολοθόπον κ' έφευεν. Έναν ήμέραν είδαν άτο, εγροίξαν ντο έγέντον ευκαίρωσαν τό λιμνίν, εύραν άπέσ έναν ήμερον όψάρ και σ' όψαρί τήν κοιλίαν τήν Μαρίκαν.
Έρώτεσαν άτεν και έμαθαν ντο εποίκεν άτεν ή τσσιαζού γαρή. Ό βασιλέας έκουξεν κ' έρώτεσεν τήν τσσιαζού γαρήν. Σ' άλογα μή θέλτς νά καβαλκεύς και κιαζινεύκεσαι, γιόξα σό σπαθίν. Και ή τσσιαζού γαρή είπεν άτον:
Τό σπαθί ν νά μπαίν σί τουσσμavi έσουν τό φώς, θέλω νά καβαλκεύω και κιαζινεύκουμαι. Επαίραν άτεν επεκαικά , έδεσαν άτεν σ' αλογού τ' ουράδια, εδίεξαν άτα, έτρεξαν έτρεξαν και εντώκαν εσκότωσαν άτεν.
Στάθης Αθανασιάδης(Γεροστάθης)
Santeos
1 Αυγουστου '10 10.56'
