Ατόσα κάστρους είδα κι όλια γύρισα
Κι άμον τα' Ώριάς τον κάστρον κάστρος 'κ ετονε.
Σεράντα πόρτας είχχεν ·κι όλια σίδερα
κ' εξήντα παραθύρια κι όλια χάλκενα
κα τουγιαλού ή πόρτα στράφτει μάλαμαν
Τούρκοι τό παραστέκουν χρόνους δώδεκα
κι ένας μικρός Τουρκίτζος ρωμιογύριστος
ρόκαν και ροκοτσίπι βάλλ στα μέσα του
αρδάχτι και σποντύλι παίρ στα χχέρια του
μαξιλαρίτσζαν βάλλει ·κ' έμπροζώσσκεται
και γίνεται γυναίκα βαριασμένισσα.
Τον κάστρ' όλο γυρίζει και μοιρολογά
Κι απέσ' η κόρ ακούει και καρδοπονά.
Να βάϊ εμέντην ξένην και την όρφανήν
Που είμαι γαστρωμένη και στές ώρες ·μου
Τριών ημερών φεγγάρι θέλω νά γεννώ
Που να κοιλοπονήσω χχειμωγκόν καιρόν;
Άνοιξον πόρτ' άνοιξον πύργε μου ψηλέ,
Ανοίξτε να εμπαίνω Τούρκοι διέχνε ·μέ.
Απέ το παραθύριν κόρ έλάλεσεν;
Ανοίξετε την πόρταν μέσα πάρτε την.
'Κ όμαν πόρταν 'κ ένοίγεν χχίλιοι έτρεξαν
Κι άμα εκαλανοίγεν μύριοι έσέβανε
Κι άλλοι την άρπάζνε κι άλλοι τά φλουριά
Santeos
21 Νοεμβρη '09 13.58
