Ακρίτας κάστρον έχτιζεν τριγύρω σα ραχχία,
απάν του κόσμου τά φυτά εκεί φέρ και φυτεύει,
απάν του κόσμου τά πουλιά εκεί πάγνε ·φωλεύνε.
Πάντα κελάηδναν κ' έλεγαν - Πάντα θα ζεί Ακρίτας,
κι άτώρα κελαηδούν και λέγν - Θέ ν΄ αποθάν Ακρίτας
- Ακούς, ακούς, Ακρίτα μου ντο λέγνε τά πουλόπα;
Ακούει άτο κι Ακρίτας μου χαμογελά και λέει:
Άφήστεν τά πουλόπα μου ας κελαηδούν κι άς χχαίρουντ,
ατά μικρά πουλάπα εί ν' 'κϊ ξέρν' νά κελαηδούνε.
- Που πάς, πού πάς νέ Χάρε μου και πάς συχαρεμένα;
- Έρθα νά παίρω τήν ψυχή 'σ και πάγω χαρεμένα.
- Έμέν Ακρίτα, λέγνε με άνίκητον Ακρίταν.
- Γιά σους, γιά σους, ' Ακρίτα μου βαρέα μή καυχάσαι,
έμέν σ' έσέν πού έστειλεν άς έσέν παληκάρ έν.
- Χάρε μ γιάλ' άς παλεύομε σό χάλκενον τ' αλώνι,
άν εν και τό νικάς μ' έσύ έπαρ την ψψή ΄μ και δέβα,
κι άν εν και τό νικείεσαι, θά παίρω και τον μαύρο 'σ.
Έξέβαν και έπάλεψαν κ' ένίκεσεν ό Χάρον.
- Ναϊλλοί έμέν και βάϊ έμέν ένίκεσε 'μ ό Χάρον!
Φέρτε με τή φιλίντρα μου φέρτε με τά σουλάχα μ,
φέρτε με τό τοπούζι μου ντο έν έξήντ' οκάδες,
και τ' άλλο τό τοπούζι μου ντο εν εξήντα πέντε.
Φέρν' άτον τή φιλίντραν άτ φέρν' άτον τά σουλάχα 'τ,
φέρν άτον τό τοπούζιν ατ ντό εν έξήντ' οκάδες,
και τ' άλλο τό τοπούζιν άτ ντο εν εξήντα πέντε.
Άχπάσσκεται Ακρίτας μου νά πάει κυνηγεύει.
Σό μεσοστράτ 'κ έπρόφτασεν σό μεσοστράτ 'κ έπήεν,
έπόνεσεν ή κεφαλή ατ ταράζει ή καρδία 'τ
και συντρομάζν τά γόνατα 'τ και 'κ έπορεί νά πάει.
Ακρίτας όπίσ κλώσσκεται και πυκναναστενάζει.
Ναϊλλοί έμέν τον άκλερον όγώ πώς θ' αποθάνω;
Ας χχαίρουντανε τά ραχχιά άς χχαίρουν τά θερία,
άς έστεκα ψηλά ραχχιά ψηλό παρχαρομύτια
νά 'ποίνα τ' όρια κ' έκλαιαν τ' ορμάνια μοιρολόγναν.
Δέβα, καλίτζα μ στρώσον με θανατικόν κρεββάτι,
θέκον και σό κιφάλι μου τή παρχαρί τσσιτσσέκια
κ' έβγα και τέρ, νέ κάλη μου ντο λέγνε οι γειτόνοι.
Διαβαίν ή κάλη άτ στρώνει άτον τουσσέκια και γεργάνια
και θέκ και σο κιφάλιν άτ τη παρχαρί τσιτσσέχια
και βαλλ άνθια παπλώματα και μουσκομαξιλάρια.
-Κάλη, άδά ντο έστρωσες άχάντια και τριβόλια;
Ακούς, άκούς, Ακρίτα μου ντο λέγν' οι γειτονάδες;
Γιάννες λέει παίρω τ' άλογον κι ό Γιώρης τό τοπούζν άτ
κι ό γέρον ό σαπόγερον λέει παίρω την κάλν άτ.
- Γιάννεν 'κι πράττει τ' άλογο μ και Γιώρην τό τοπούζι μ
το γέρον τό σαπόγερον 'κι πράττ 'τ έμόν ή κάλη.
Και τό τοπούζν ατ έκαψεν και τ' άλογον σκοτώνει.
- Κόρ ελα φτάμε άσπασμόν και τ' άποχωρισίας.
Κλίσκεται ·κά νά προσκυνά τ' 'Ακρίτα την καρδίαν.
Ατός την κόρην έγλυσεν τη θαυμαστήν την κόρην,
Οι δύ' μίαν έπέθαναν οι δυ' μίαν εθάφαν.
Santeos
21 Νοεμβρη '09 13.44'
