Ακρίτας όνταν ελαμνεν άφκά σήν ποταμέαν,
έπήεν κ' ερθεν κ' έλασεν, έποίκεν πέντ' αυλάκια,
επήεν κ' ερθεν κ' έσπειρεν εννέα κότια σπόρον,
εφτά σπορίδια δέβασεν κ' έκεί ήλες 'κ έπαίρεν
κι άλλ' έφτά κι άλλο άν δεβάζ, έκεί ήλες 'κι παίρει.
Ερθεν πουλιν κ' έγόνεψεν σή ζυγονί την άκραν,
σκούται και καλοκάθεται σή ζυγονί την 'μέσην.
'Οπίσ πουλίν, όπίσ πουλιν μή τρώς την βουκεντρέαν.
Το λόγον άτ 'κ έπλέρωσεν το βουκέντρ έκατήβεν
και το πουλιν κελάησεν άνθρώπινον λαλίαν.
- 'Ακρίτα μου ντο κάθεσαι, ντο στέκεις και περμένεις;
τά ένοικα σ' έχάλασαν και την κάλη σ έπαίραν,
τ' όλων καλλίον τ' άλογο σ στρώννε και καβαλκεύνε
και τ' άλλα τά καθώτερα σ στέκνε και χλιμιτίζνε
και τά μικρά πουλόπα σου σύρν άτα σά περβόλια.
Κάρφωσεν το βουκέντριν άτ και έστεσεν τά βούδια
όλια τ' δρνια 'φοβέριζεν του Βάρα και του Πλάτα,
τοί λύκους έφοβέριζεν νά μή τρώγνε τά βούδια,
τ' αλεπούς έφοβέριζεν νά μή τρώγν' το καντρίδι,
τοι κλέφτας έφοβέριζεν νά μή κλέφτνε το γύνιν,
τά πουλία έφοβέριζεν νά μή τρώγνε τά σπόρα.
'Αφήν και πάει Ακρίτας .μου ο κρίαρον Ακρίτας
εύρήκ τά πόρτας ανοιχτά τά παραθύρια α'κλείδια,
πάει εύρήκ τοι μαύρους άτ στέκνε και χλιιματίζνε.
Σον θόνεσουν, ναι μαύροι μου, τσ' έφτάν και κοντοφτάνει;
Κανείς κάνεις 'κ έλάλεσεν κάνεις κι άπελογέθεν
και το γιαγούζιν τ' άλογον λαλεί κι άπολογάται:
Άς σά κρυφοταγίσματα σ εφτάνω, κοντοφτάνω.
Άπάν άτου έλάγκεψεν, έχπάστεν 'κ εχχ και πάει.
Βιτζοκοπά τον μαύρον άτ νά φτάν νά κοντοφτάνει.
Ακρίτας μου 'κ έπρόφτασεν ή κόρ ερθεν 'κ έδέβεν.
Μικρά πουλία έπέντεσεν άπαν σο σταυροδρόμιν.
-Σον Θόν έσουν μικρά πουλιά άδά χαράν έδέβεν;
- Κάθαν ώραν χαράν διαβαίν, καθάν ήμέραν γάμος,
κι άμον τ' άτωρνόν τή χαράν άλλο χαράν 'κ έδέβεν.
Βιτζοκοπά το μαύρον άτ νά φτάν νά κοντοφτάνει,
Ακρίτας μου 'κ έπρόφτασεν ή κόρ ερθεν 'κ έδέβεν.
Έπήεν 'κ έταγιανεύτεν ση Δέβας τό γεφύρι,
έκεί κάθονται Έλλενοι κι άτόναν φοβερί'ζνε.
-Δεβάστε με ναι 'Ελλενοι σή Δέβα μ' άς διαβαίνω,
ό μαύρο μ νιόν πουλάριν έν χωρίς ταγήν 'κι .μένει,
ή κάλη. μ νιόν κόρασιον εν χωρίς έμέν κι στέκει.
- Τό θάνατον άτ 'κι νουνίζ την κάλην άτ θυμάται.
- Αν κρούω και σκοτώνω σας θά λέγνε με φονέας
'κι κρούω, 'κι σκοτώνω σας θά λέγνε έφοβέθεν.
Καλλίον 'κι σκοτώνω σας κι άς λέγνε έφοβέθεν.
Κλώσσκεται συρ τον :μαύρον άτ άς σό βαθυν λιμνίτζι
βιτζοκοπά τον μαυρον άτ νά φτάν νά κοντοφτάνει.
Ακρίτας -μου 'κ έπρόφτασεν ή κόρ απέσ έσέβεν,
έπήεν κ' έταγιανεύτεν σή κάστρονος την πόρταν
ό μαύρον έχλιιμίτιζεν ό κάστρ' όλον έσείεν.
Ή κορ επαραγνώρισεν, είπεν, έρθεν Ακρίτας.
Ανοίξετε 'με, νέ πορτάρ, άνοίξτεν άς έμπαίνω
o μαύρο μ νιδν πουλάριν έν χωρίς ταγήν 'κι μένει
ή κάλη μ νιόν κόρασσιον έν χωρίς έμέν 'κι στέκει.
Ένοιξαν άτν οι πορτάρ έμπαίν άπέσ Ακρίτας,
άλλοι σκαμνία δίγν' άτον άλλοι καυκία 'πλώνε
και σό σκαμνίν άτ κάθεται και τό καυκί ν έπαίρεν.
Σον Θό σ σόν Θό σ Ακρίτα ιμου και .μή πολυλογίζεις
αδά μεγάλον στράτεμαν έσέναν κυνηγεύει.
Έσυρεν τό σπαθίτζιν άτ άς σό χρυσόν θεκάρι,
χχιλίους έμπρια 'τ έσκότωσεν και μύριους άποπίσ άτ,
άλλους τρακόσσους Βάραγγους σή Δέβας τό γεφύρι
έπαίρεν την κόρ κ' έφυεν εννιά νύχτας κ' ημέρας,
έπήεν και έγόνεψεν σήν παραποτα'μέαν.
Έβγάλλει άς σον κόλφον άτ άς όλια τά ένέας.
Για φά, κόρη, πία κόρη, κιοζιάτεψον τά στράτας.
'Ακρίτας έπεκούμπί'ξεν έναν ύπνον έπαίρεν,
κι όντάν τερεί τό πέραγκιαν φουσάτον κατηβαίνει.
'Εντρέπεται νά λέει άτον φουσάτον κατηβαίνει.
Τά διάκρια 'τς έκατήβαιναν σ' Ακρίτα την καρδίαν
Ακρίτας μου έγνέφι'ξεν άς σό γλυκύν τόν ύπνον.
Κόρη έκείν που έρχονταν κανέναν έγνωρίζεις;
Έμπρου πού έρτ' ό κήρ αλτής ομοιάζ νά έν ό κύρη μ'
κ' έκείν οι 'μαύροι αλογάντ όμοιάζ νά είν' τ' αδέλφια μ
κ' έκείν' ή γερανοφόρος όμοιάζ νά έν ή μάνα μ.
Santeos
11 Νοέμβρη '09 22.09'
