 |
| Επίσημα ρούχα Μέγα Βεζύρη |
Το Βυζάντιο δημιούργησε υψηλή και προηγμένη διπλωματική στρατηγική, όχι μόνον για την εποχή κατά την οποία υπήρξε, αλλά και ως σήμερα. Η στρατηγική του αυτή υιοθετήθηκε από τους Οθωμανούς που το κατέλαβαν.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εδραίωση της οθωμανικής επέκτασης, με βάση όχι μόνον την επιβολή με πολέμους, αλλά με τη διπλωματική πολιτική, εκεί όπου παλαιότερα υπήρχε η βυζαντινή επικράτεια.
Οι Οθωμανοί κατακτητές μιμήθηκαν τους Βυζαντινούς και εφάρμοσαν κατά γράμμα τη διπλωματική πολιτική τους.
Μια διπλωματική πολιτική και στρατηγική, που περιείχε πολλούς και αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης κάθε είδους καταστάσεων, με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της κυριαρχίας τους.
Η τακτική αυτή είναι υιοθετημένη κληρονομιά από το Βυζάντιο.
Αποτέλεσμα της πτώσης του Βυζαντίου υπήρξε και η γνωστή σε όλους τους ιστορικούς αλήθεια ότι ο βυζαντινός πολιτισμός εγκαταστάθηκε αρχικά στην Ιταλία και από εκεί μεταλαμπαδεύτηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Οι τέχνες, τα γράμματα, η διπλωματία, η επιστήμη εμφυτεύτηκαν στα νέα ευρωπαϊκά εδάφη, μετά από δέκα αιώνες καλλιέργειας στο Βυζάντιο.
Αυτό είχε ως συνέπεια να σημειωθεί νέα ώθηση στην πολιτιστική ανάπτυξη της Ευρώπης και απετέλεσε, εν γένει, τον προάγγελο της αποτελμάτωσης του ανθρώπινου πολιτισμού κατά τον Μεσαίωνα.
Τότε δημιουργήθηκε η περίοδος της ανθρώπινης ανάπτυξης, που οι ιστορικοί ονόμασαν, αργότερα, Αναγέννηση.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, οι μόνοι που δεν ανέκτησαν την πάλαι ποτέ βυζαντινή διπλωματική στρατηγική, αλλά και τα άλλα παράγωγα της ανθρώπινης πολιτισμικής ανάπτυξης, ήταν οι νόμιμοι δικαιούχοι της βυζαντινής κληρονομιάς, δηλαδή οι υπόδουλοι για πέντε αιώνες Έλληνες.
Η παραγωγική ελληνική σκέψη αντικαταστάθηκε από την πολυκαμψία, το γονάτισμα, και την πονηριάς τον ραγιαδισμό. Σκέψη εμπλουτισμένη από τις αιώνιες αποκαλυπτικές αλήθειες του χριστιανισμού, δεν μπόρεσε να διαμορφώσει και πάλι τις αξίες του, ώστε να δημιουργήσει και πάλι πολιτισμό, αντάξιο του παρελθόντος του.
Θα μπορούσε να το κατορθώσει και πάλι μόνον εάν απέβαλε τις κοντόφθαλμες μικρότητες, τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, την εξασφάλιση εξουσίας, οποιασδήποτε μορφής.
Στη θέση των διασπαστικών αυτών ιδιοτήτων θα έπρεπε να είχε τοποθετήσει τον σεβασμό και τη συμφιλίωση με τον άλλο άνθρωπο, Έλληνα και μη, όποιος κι αν ήταν, διασφαλίζοντας, έτσι, την αναγκαία ενότητα, που είναι το απαιτούμενο υπόστρωμα για την ειρήνη και την ανάπτυξη ορθού πολιτισμού.
Ο ποντιακός, όπως και ολόκληρος ο μικρασιατικός ελληνισμός, που έμεινε στα εδάφη του πρώην Βυζαντίου και της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, ανάμεσα στην οθωμανική κυριαρχία και τις αντιμαχόμενες ελληνικές τάσεις ποικίλων συμφερόντων, ένιωσε σε βάθος τι σημαίνει ξεριζωμός και καταστροφή. Τα παθήματα, όμως, όταν δεν διδάσκουν, οδηγούν, δυστυχώς, σε νέες συμφορές.
Χρηστος Κοπτεροπουλος
Μαθηματικός-Πολιτειολόγος
Santeos
21 Νοεμβρη '11 21.41
