Στα μισά του αιώνα μας ακούγονται για πρώτη φορά οι φωνές των Κιλκισιωτών στον χώρο της λογοτεχνίας. Το παράδοξο είναι ότι η πρώτη φωνή έρχεται από έναν Κιλκισιωτη της διασποράς. Πρόκειται για τον πολιτικό πρόσφυγα - εξόριστο στη Ρουμανία Βίκτορα Σιβετίδη.
Ο Βίκτορας Σιβετίδης, γεννημένος στο Τιβίκ του Καυκάσου, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1922 - 1923 εγκαθίσταται και κατοικεί στην Πηγή Αξιούπολης. Παίρνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση και μετά την απελευθέρωση καταδιώκεται και κατόπι καταλήγει στη Ρουμανία, όπου δημιουργεί το πρωτότυπο έργο του, που, δυστυχώς, είναι άγνωστο στη χώρα μας.
Η ποίηση του Βίκτορα Σιβετίδη είναι διδαχτική. Με ζωντάνια καυτηριάζει και σατιρίζει εύστοχα, πρόσωπα και καταστάσεις, χωρίς να θίγει. Το ύφος του είναι απλό και ανεπιτήδευτο και έχει μια οξύτατη αίσθηση, που δεν μοιάζει με τους άλλους. Δανείζεται θέματα λαϊκά και από τη μυθολογία και τα σατιρίζει, χωρίς να τα εκχυδαΐζει. Είναι ο έμμετρος Αίσωπος του νομού Κιλκίς, με γνήσια ελληνικότητα, χωρίς απογόνους και μιμητές.
Κάνει την προδρομική του εμφάνιση με τη συλλογή «Με λόγια και χωρίς λόγια> στα 1950. Την ίδια ανθρωπιστική και διδαχτική του ποίηση συνεχίζει και στις επόμενες συλλογές του:
«Το πρώτο ιχνογράφημα», 1961, «Ο ήλιος και το καντήλι», 1962, «Με το μύθο συντροφιά», 1964, «Θάλασσα», 1967, «Ο μαγικός καθρέπτης», 1969, «Ελιά», 1968, «Μύθοι και επιμύθια», 1972, «Νανουρίσματα ζώων», 1974, «Κατοχή και αντίσταση», 1973 - αναμνήσεις και αφηγήσεις.
Φόρης Παροτίδης
Santeos
26 Οχτωβρη '09 20.26
