Συντομο βιογραφικο
Ο Παναγιώτης Τανιμανίδης γεννήθηκε το 1914 στα Ίμερα της Τραπεζούντας. (Τελείωσε την Ιερατική Σχολή Αγίας Αναστασίας). Το 1939 κατατάχθηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και στον αλβανικό πόλεμο διέπρεψε. Πήρε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής το 1947 και υπηρέτησε σε διάφορα γυμνάσια και λύκεια, Κατερίνης, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Αμυνταίου. Από το 1964, ως τη μέρα του θανάτου του, στις 6 Ιανουαρίου 1995, ήταν επιστρατευμένος πρόεδρος της Παναγίας Σουμελά.
Παρέλαβε από τον αείμνηστο Φίλωνα Κτενίδη ένα πολύ δύσκολο έργο. Τα έργα του επάνω στα υψώματα της Καστανιάς ομιλούν μόνα τους. Κάθε 15 Αυγούστου, στην εορτή της Παναγίας, χιλιάδες, μυριάδες Πόντιοι συρρέουν από όλα τα σημεία της υφηλίου για να ξαναζήσουν και να ξαναθυμηθούν τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα. Με τη συμπαράσταση στρατού και αστυνομίας και με τη συνδρομή των εκάστοτε κυβερνήσεων, έχει ολοκληρώσει ένα πολύ θαυμάσιο έργο.
Στον τομέα του ως εκπαιδευτικός, καθιέρωσε το θεσμό των υποτροφιών. Με την πατροπαράδοτη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, τη γιορτή των Γραμμάτων, στην έδρα ενός νομού κάθε χρόνο, εφάρμοζε εκείνο του Περικλή: «Όπου έχουν καθιερωθεί μέγιστα βραβεία της αρετής, εκεί ζουν και άριστοι πολίτες». Από το 1975 διηύθυνε το περιοδικό «Ποντιακή Εστία», βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών.
Ήταν πολυγραφότατος. Έχει γράψει πλήθος βιβλίων και σημαντικών άρθρων. Το 1987, όλες οι ομοσπονδίες και τα ποντιακά σωματεία, του ανέθεσαν την προεδρία της Οργανωτικής Επιτροπής του Β1 Παγκόσμιου Συνεδρίου του ποντιακού ελληνισμού, που έγινε στη Θεσσαλονίκη από 31 Ιουλίου μέχρι 7 Αυγούστου 1988.
Ετιμήθη με πολλές διακρίσεις. Με μετάλλιο εξαίρετων πράξεων, με πολεμικό σταυρό, μετάλλιο Α' τάξεως από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και με σταυρό χιλιετήρίδος του Αγίου Όρους. Από τον Οικουμενικό Πατριάρχη έλαβε το οφφίκιο του άρχοντα διδασκάλου της Εκκλησίας. Επίσης, τον εβράβευσε και η Ακαδημία Αθηνών στις 3 Δεκεμβρίου 1993.
Εδώ θα μπορούσα να αναφέρω αυτά που είπε ο αείμνηστος Λεωνίδας Ιασονίδης για τον εαυτό του και τα οποία ισχύουν και για τον αείμνηστο Παναγιώτη Τανιμανίδη: «Θα αποθάνω νοσταλγός, θα αποθάνω πρόσφυξ, θα αποθάνω Πόντιος».Ήταν από εκείνους που πολλές φορές εδάκρυζε αναφερόμενος στις πατρογονικές εστίες, στις αλησμόνητες πατρίδες. «Λαχταρώντας και μονάχα καπνό από τον τόπο του να δει, να αντικρύσει, ανέλπιδος ποθεί τον θάνατο».
Ναι είναι από εκείνους που λέγει ο Αισχύλος: «Ξέρω πως οι εξόριστοι τρέφονται με ελπίδες».
Ας είναι ελαφρό το χώμα της μακεδονικής γης της Καστανιάς που τον σκεπάζει.
Θεοφύλακος Μεταλλιδης
Santeos
4 Οχτωβρη '09 13.47
