Ποίηση Νίκου Λυγερού

Άσμα χρόνου

έχουμε μέσα μας

για να μη ξεχάσουμε

τις προηγούμενες ζωές

και τις μάχες που δώσαμε

για να παραμείνουμε

ελεύθεροι

τόσους αιώνες

δίχως να υποκύψουμε

στα κτήνη

της εξουσίας.

Πέτρινες ψυχές είχαμε

για να σκαλίσουμε μέσα

το βάθος του χρόνου

και την ιστορία

της ανθρωπιάς

για να μην ξεχάσουμε

να προσφέρουμε

στο άγνωστο μέλλον

τα εμβλήματά μας

με το αίμα μας.

Μουσικές αναμνήσεις

δέσαμε πάνω στο σώμα μας

για να περάσουμε

το θόρυβο της κοινωνίας

δίχως να χάσουμε

τα ίχνη του παρελθόντος

και τα άσματα των νεκρών

που κατέγραψαν

την ιστορία της μάχης

που δώσαμε μόλις

πεντακόσια χρόνια πριν.

Ο όρθιος νεκρός

κοίταζε τους Τούρκους

να έρχονται

και να σταματούν

όταν είδαν

ότι δεν σάλεψε

δεν έπεσε

ακόμα και με τα βέλη

διότι ήταν

καρφωμένος

στη μνήμη

του κάστρου.

Δίχως αναστεναγμό

δίχως παράπονα

μόνο με το πάθος

και την ανάγκη

βαδίζει όρθιος

πάνω στους εχθρούς

για να σπάσει το μέτωπο

και να θυσιαστεί

για ένα μέλλον

που δεν υπάρχει,

έτσι είναι ο ιππότης.