Απο τη ποιηση του κ. Νίκου Λυγερού.

Κάτω από τα χιόνια της λήθης
πόσα κόκκαλα τρίζουν ακόμα
όταν ακούν ότι οι ζωντανοί αδιαφορούν
όταν βλέπουν τη νίκη της βαρβαρότητας
και καταδικάζονται οι τελευταίοι δίκαιοι.


Όμως τα ξεχασμένα μέλη
ακόμα κι ακρωτηριασμένα
θα σηκωθούν με τα μαύρα στάχυα
για να παλέψουν ενάντια στο ατσάλι
για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 

Μόνο του,
μπροστά στο κερί της μνήμης
ενάντια στην αδιαφορία,
το μπρούντζινο κοριτσάκι
πάλευε ακίνητο
μέσα στο χιόνι της λήθης
για να μην ξεχάσουν
τα στάχυα του λαού
να ξανακοιτάξουν
τον ουρανό μας. 

Ήταν δύσκολο ν’ αντέχεις
αυτή τη θέα της φρίκης
χωρίς να ξαναβλέπεις το παιδί δίχως χέρια.

Ήταν μόνο μέσα στο κρύο,
πλακωμένο από το μέγεθος του κόκκινου
σ’ εκείνη την Ουκρανία του θανάτου.

Κανείς άλλος από κείνο δεν είχε καταφάει
τα ίδια του τα χέρια βρώμικα
με την αθωότητα της παιδικότητας.

Το είχε κάνει για να μην σκοτώσει
τον πλησίον του στην αθλιότητα
μιας εποχής ξεχασμένης απ’ όλους.

Από δω και πέρα μπορούσε να πεθάνει
και να μην είναι ένοχος
παρά μόνο για τον ίδιο του τον θάνατο. 

Οι παραδοσιακές στολές δεν έκρυβαν τον πόνο
και το ασπρόμαυρο, τα χρώματα.
Κάθε οικογένεια κοίταζε το μέλλον
μα ποιος έβλεπε το παρελθόν;
Η γενοκτονία είχε μετατρέψει τους ανθρώπους
σε σιωπηλή νεκρή φύση.
Αλλά ποιος ζωγράφος θα τολμούσε να τη ζωγραφίσει;
Έτσι οι κενές φωτογραφίες έγιναν η πρώτη ύλη
ενός άλλου περιοδικού πίνακα. 

Γιατί το ανθρώπινο είδος
είναι τόσο σπάνιο
στα διπλωματικά σώματα;
Εκείνα επέλεξαν
να δημιουργήσουν τη φρίκη
στο όνομα του κράτους.
Μα δεν αντιλήφθηκαν
ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
δικάζονται και καταδικάζονται
από ανθρώπους του μέλλοντος
κι όχι γραφειοκράτες του παρελθόντος.

Νίκος  Λυγερός

Santeos

16 Δεκεμβρη '11   18.22'