Ποιηση Λυγερού Νίκου
267 μέρες πριν  Παράθεση('689174','689174','6','5251')">Έκθεση spam Το Μάθημα της Γενοκτονίας
Δεν υπάρχει θεός.
Δεν υπάρχει ανθρωπιά.
Δεν υπάρχουν αθώοι.
Δεν υπάρχουν δίκαιοι.
Υπάρχουν σωροί.
Υπάρχουν σταυροί.
Υπάρχουν στίγματα.
Δεν υπάρχει μνήμη.
Δεν υπάρχει αντίσταση.
Υπάρχω όμως και θα ανατρέψω το μάθημα
Ποιος σκέφτεται
την επόμενη γενοκτονία
όταν ακούει για αναγνώριση;
Η κοινωνία κουράζεται
με τον πόνο των άλλων
διότι την ενοχλεί το παρελθόν.
Μόνο η ανθρωπότητα
ξέρει για τη μνήμη μέλλοντος
και παλεύει για την αξιοπρέπεια.
Όσοι αγωνίζονται για την αναγνώριση
δεν σκέφτονται τίποτα άλλο
παρά την επόμενη γενοκτονία.
Μετάφραση από τα γαλλικά: Σάνη Καπράγκου
Ακούγαμε τούτη τη σιωπηλή μουσική
δίχως ουδόλως να λογαριάζουμε
πως επρόκειτο για τη μνήμη μιας γενοκτονίας.
Δεν μας απέμενε τίποτ’ άλλο από κείνην
ως εάν υπήρξε η διαθήκη της
όχι του πλούτου μα της φτώχειας της.
Όλη της η σκέψη ήταν αφιερωμένη
στο μέλλον και στο σύμπλεγμα
για ν’ αγγίξει ακόμη καλύτερα την εποχή μας.
Ήξερε ήδη πως τίποτε δεν θ’ απέμενε
από κείνον τον καιρό τον δολοφονημένο από τη βαρβαρότητα
εξαιρουμένης της κρυμμένης ανθρωπιάς του.
Και προσπάθησε να μεταγράψει με όλα τα μέσα
τούτη την ανθρώπινη συλλογή του πολιτισμού της
μα και τις τελευταίες διαφυγούσες αναμνήσεις.
Η γη της κόκκινης ώχρας είχε χάρη σ’ αυτήν,
υπερβεί την ανθρώπινη ιδιότητά της
για να ζήσει πέρα από τον θάνατο των θυμάτων.
Πώς πρέπει να το πω;
Πώς πρέπει να το γράψω;
Φίλε και συμπολεμιστή
μη χύσεις άλλα δάκρυα.
Δεν το ξέρεις ακόμα
μα αν ο Θεός πέθανε
μπροστά στη γενοκτονία,
είναι από την αυτοκτονία του
γεμάτη με το αίμα μας
που γεννήθηκε το βιβλίο που λείπει.
Βαδίζουμε στην άμμο
χωρίς να κοιτάζουμε τα ίχνη μας
που χάνονται μες στον άνεμο.
Κουβαλάμε μόνο τις επιθυμίες μας
και ξεχνάμε τα πάθη μας.
Αναζητώντας μια όαση επίπλαστη,
πέφτουμε στην παγίδα της πλάνης.
Κι έστω κι αν έχουμε ακόμα
τη γεύση της άμμου στο στόμα,
η γλώσσα μας δεν αποζητά
παρά τη φρεσκάδα της λήθης.
Διότι θέλουμε να προσπεράσουμε
όλη την οδύνη του παρελθόντος
για να ζήσουμε ξέγνοιαστα
σ’ έναν παράδεισο τεχνητό.
Μόνο που ο χρόνος δεν ξεχνά τίποτα
και το λευκό του πέρασμα πάνω απ’ τα κεφάλια μας
μάς θυμίζει τα δεινά των θυμάτων,
το μαρτύριο των επιζησάντων.
Τότε στο αποκορύφωμα της απελπισίας,
επιχειρούμε να κάνουμε tabula rasa
τη μνήμη του μέλλοντος
και διαπράττουμε τη γενοκτονία της ιστορίας.
Στην αρχή, όλα είναι τόσο απλά, τόσο εύκολα
που κανείς δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στον πειρασμό.
Ξεχνάμε τις χειρονομίες του παρελθόντος,
μετά τις αναμνήσεις του χθες
και στο τέλος την ίδιά μας την ταυτότητα
και γινόμαστε με τη σειρά μας
οι βάρβαροι της μνήμης.
Νίκος Λυγερός
Santeos
6 Σεπτεμβρη '11 16.08'
---
Σχόλια: 0 Εμφανίσεις: 54
Ετικέτα: ποίηση, νικος λυγερος, ποιηση νικου λυγερου | 
